Geroutineerd
pakken Jan en José er telkens tien exemplaren af, schikken de stelen in
bosjes. Ze
wikkelen er een wit plakbandje omheen. Tulpenbossen
is nou zo'n klusje waarbij je 'met twee handen moet werken'. Zoals
hun zes kinderen met de paplepel wordt ingegoten. In
de naastgelegen ruimte wordt de volgende lading geoogst. In
de grond steken witte naambordjes. Gele
tulpen die nog in de knop zitten, oranje exemplaren die in volle bloei
staan. Lange
stroken maar ook afgebakende stukjes met amper tien bloemen. Over
kansen en risico's. Wikken,
wegen, wagen. ,,Dat
is het mooie van dit vak.''
Tergend
langzaam draaien de tulpen voorbij op de bosband.
Vanuit de Waddenzee waait een koele zeebries over de
bedden.
Bij elk perceeltje hoort een verhaal.
Klik
op het vak voor verdere info:
